posted on 11 Oct 2009 18:08 by tongfah
ความรักมันเป็นสิ่งที่สวยงาม และเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ เมื่อเรามีคนรัก เราก็ต้องการที่จะได้อยู่ใกล้ๆกับเขา ก็เหมือนฉัน ฉันต้องการที่จะอยู่ใกล้ๆกับเขา ได้ดูแลและเอาใจใส่เขาในทุกๆเรื่อง แต่บางครั้งฉันก็ไม่สามารถทำหน้าที่นี้ได้อย่างเพียงพอ เพราะคำว่าห่างไกล และ ไม่มีเวลา
เราสองคน ก็ไม่ได้อยู่ห่างไกลอะไรกันมากนัก โดยเฉพาะเวลาปิดเทอม เราก็สามารถไปมาหาสู่กันได้ แต่.. เธอไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลย เวลาของเธอหมดไปกับการเรียน เธอเรียนทุกวัน ยกเว้นวันศุกร์ อาทิตย์นึงมีแค่วันเดียว ที่ฉันจะมีความสุข นอกนั้น เธอก็ทุ่มเทให้กับการเรียนหมด ถึงเราจะไม่ได้อยู่ใกล้กัน แต่เราก็โทรหากันทุกวันก็จริง แต่สำหรับฉัน มันไม่เคยเพียงพอเลย ฉันต้องการอยู่ใกล้ๆกับเธอ ต้องการที่จะยิ้มและหัวเราะไปกับเธอพร้อมๆกัน ได้เดินเคียงข้างกัน ควงแขนเดินเที่ยวด้วยกัน แต่น้อยที่ฉันจะมีความสุข เพราะ .. เธอไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลยจริง ๆ
วันนี้เป็นวันเกิดของน้องเธอ ฉันอยากจะไปงานวันเกิดของน้อง ฉันไม่กล้าบอกเธอ ฉันรอให้เธอชวนฉัน แต่ไม่มีคำชวนเลยสักคำ เธอก็คงไปกันเป็นครอบครัวสิน้ะ ฉันมันคนนอก ถ้าไปก็คงดูแปลกๆ ฉันก็พยายามเข้าใจ แต่ .. ก็คนมันน้อยใจนิหน่า
แต่ยังไงเค้าก็ไว้ใจเธอน้ะ เค้าเชื่อใจเธอ :)
posted on 22 Sep 2009 20:59 by tongfah
วันอังคาร ๒๒ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๕๒
เวลา ๒๑.๐๗ น.
วันนี้ก็เหมือนเมื่อวาน แตกต่างก็แค่วันนี้เป็นวันอังคาร และการเรียนอาจจะไม่เหมือนเมื่อวานเพราะมันคนละวัน แต่ละวันที่มันผ่านไป ทำไมมันน่าเบื่อเยี่ยงนี้น้ะ - -
แถมมมมมมม วันนี้ดวงซวยอีก เกือบโดนเลาะกระโปรง อะไรว่ะเนิ้ย!? กระโปรงเราก็ไม่ได้สั้นมากมายสักกะหน่อย คุมเข่าพอดี ยังจะหาว่าพับกระโปรงอีก อะไรกั๊นนน จะให้ใส่ยาวถึงตาตุ่มเลยอ้อ คุมเข่ามันก็ดูเรียบร้อยแล้วนิ้น้า พอเข้าห้องปกครอง ก็โดนซื้อกิ๊บติดผมอีก มีมีจอนออกมาแค่นิ๊ดเดียวเองน้า ต้องซื้อกิ๊บและ กูล้ะเซ็ง =__________=
ตอนพักกลางวัน เป๊ะๆๆๆเลย โอกาสมันมีแค่ครั้งเดียว เดินผ่านกันก็เท่านั้นนนนนนนนนนน อะไรว๊า ซื่อสัตย์สิ ซื่อสัตย์ ซื่อสัตย์กะแฟนตัวเองหน่อยเส่ะ โหยยยยยยยยย ก้ดูดิ บางครั้งบางคราว มันก็ทรมานเหมือนกัน ที่อยู่ห่างไกลกับแฟนอ้ะ ไม่ได้เจอกันตั้งเดือนนึงแวอ้ะ คิดถึงจะแย่ แม้แต่จะได้คุยโทรศัพท์ด้วยกันกเหอะ ก็มันอยากเห็นหน้าอะ ทำไงได้ แต่ก็อ่าน้ะ เพื่ออนาคตของเขา เราก็ต้องทำใจให้ได้ หวังว่าปีหน้า เธอคงกลับมาเรียนที่กรุงเทพฯ เหมือนเดิม ..
posted on 15 Sep 2009 18:47 by tongfah
มันนานมาแล้ว นานมากมากนานจริงๆ แต่ทำไม ทำไม ฉันไม่เคยจะลืมเธอได้สักที ทำไมนะ ทำไม ฉันยังมีเยื่อใยให้กับเธอ ทั้งที่เราไม่เคยได้คุยกัน ทั้งที่ฉันมีคนใหม่ แต่ทำไมฉันลืมเธอไม่ได้ล่ะ ทำไมฉันยังต้องรักเธอ
ฉันรักเธอ รักเธอมากมาย ฉันที่จะบอกเธอ แต่ฉันก็ไม่สามารถบอกได้ เพียงคำว่า"แฟนเก่า" มันคั่นกลางระหว่างเรา
ตั้งแต่ที่เธอบอกลาฉันไป ฉันไม่เคยมีความสุขได้สักวัน ไม่เคยยิ้มและหัวเราะยังจริงใจสักกะที ฉันไม่อยากเห็นเธอ ไม่อยากมองหน้าเธอ แต่ยิ่งหนี ฉันก็ยิ่งเจอ รู้ไหมว่าฉันทรมาน ทรมานมากมายที่ต้องเห็นเธอ
ไม่ว่าฉันจะทำอะไร ที่ตรงนั้น...ก็จะมีเธอทุกครั้ง และทุกครั้งเราก็ได้ใกล้กันประจำ แต่..เราเหมือนคนไม่รู้จักกัน เธอไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของฉัน เธอก็คงไม่รู้ว่า ฉันยังรักเธอ ฉันยังเป็นห่วงเธอ ฉันยังมีเยื่อใยให้กับเธอ
ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้หรือเปล่า กระดาษที่ฉันแอบใส่ใต้โต๊ะเธอ เธอจะรู้บ้างไหม ว่าเป็นฉัน ฉันยังเฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ ฉันไม่กล้าบอกเธอ เพราะฉันกลัว กลัวไปหมดทุกอย่าง แม้ฉันจะยังมีเขา แต่ฉันก็ยังรักเธอ รักเธอกว่าเขาจริงๆนะ
แต่ฉันไม่ได้คบเขาเพื่อลืมเธอ แต่ฉันอยากจะมีเขาไว้เต็มเติมส่วนที่เธอเอามันไป แต่...วันเวลา 2 เดือน 8 วัน นั้น คนๆนั้นเขาเติมไม่เคยเต็มจริงๆ ทั้งที่ฉันพยายามทำทุกๆอย่าง แต่เขาก็ยังไม่ได้ครึ่งของเธอ
หรือเป็นเพราะว่า ฉันเฉยชา และ ชินชา กับความรักแล้ว? ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป ฉันรักเธอ รักเธอจริง ๆๆๆ
ไม่เคยจะลืมเธอ .
